Volwassen is een woord waar menig kind mee gepest wordt door zijn ouders. “Hij mag dat nog niet hoor, want daar is hij nog niet volwassen genoeg voor.” Of “ Dat is iets voor volwassenen, en nog niet voor kinderen” weten ouders ook wel eens uit te kramen.Vol in de overtuiging dat zij al volwassenen zijn, en het allemaal beter weten. Eigenlijk zijn ze gewoon verward, door de maatschappij opgelegde status, waarmee ze nog niet zo goed overweg kunnen. Volwassen zijn is namelijk niet een kwestie van ouder worden. De betekenis van volwassene, is een mens die zelfstandig kan handelen. Ik denk alleen dat het meer is dan dat. Zelfstandig handelen kan namelijk bijna iedereen wel, maar als het gaat om zelfstandig handelen op de juiste manier blijft er nog maar een selectief groepje over. Alleen iets indelen als “Juist” of “Onjuist” is lastig en vaak heel subjectief. Elk individu op deze wereld heeft daar weer net een iets andere kijk op. Ga namelijk maar eens rondvragen welke straf een dief zou moeten krijgen. Wedden dat de antwoorden uiteenlopen!
Nu je zo “volwassen” bent, en je nu eindelijk in de gaten hebt dat het wereldbeeld dat je vroeger als kind kreeg voorgeschoteld toch niet helemaal juist was. Krijg je ook in de gaten dat er eigenlijk nog een grijs gebied tussen goed en fout zit. Een prachtige overloop tussen zwart en wit. En waar je als volwassene uren kan peinzen of iemand nou iets fout gedaan heeft, of dat het juist goed was wat diegene deed. Kunnen kinderen dat oordeel vellen in enkele seconden. En wonderbaarlijk genoeg zal je er uiteindelijk achter komen, dat het oordeel van de kinderen veel “Juister” is dan het oordeel van jou. Je zou je bijna afvragen, waarom je nou eigenlijk zo “volwassen” bent geworden. Maar ik zal je gerust stellen, dat ben je ook nog niet. En de vraag is, of je het ook wel ooit zal worden. Wij als mensen beschouwen volwassen zijn als een status, en deze status hebben we dan ook zelf opgebouwd. Het is als een soort laag die je opbouwt om jezelf heen. En hoe groter je de laag maakt, hoe minder je eigenlijk van jezelf laat zien. We zorgen ervoor dat we de emoties er onder verbergen, want een volwassene mag niet huilen. Dat zou afdoen aan zijn status. Ook onze woordkeuze stoppen we in het schild, want de kinderen moeten natuurlijk niet kunnen begrijpen, wat wij als volwassenen zeggen.Maar er zijn af en toe momenten die het schild doorbreken, en dat gebeurt vaak in de toppen en vooral de dalen van het leven. En dan in die momenten zijn wij “volwassenen” weer even kind.
Je kunt wel zeggen dat de mens niet goed zelfstandig kan handelen op de juiste manier. Omdat we zo beïnvloedbaar zijn, en we onze mening spontaan veranderen nadat we met iemand hebben gesproken die het beter wist. En juist daar ligt het verschil, Iets “Beter” weten is niet gelijk iets “Juister” weten. Je ziet dat een kind met juist minder informatie vaak een juister antwoord geeft, terwijl een volwassene die over meer informatie beschikt een minder juist antwoord geeft over wat goed en fout is. Eigenlijk maken we het onszelf te moeilijk, en willen wij volwassenen maar al te graag een “grijs” gebied creëren die kinderen niet snappen, en die wij wel kunnen benaderen, maar niet begrijpen.