Nu je zo “volwassen” bent, en je nu eindelijk in de gaten hebt dat het wereldbeeld dat je vroeger als kind kreeg voorgeschoteld toch niet helemaal juist was. Krijg je ook in de gaten dat er eigenlijk nog een grijs gebied tussen goed en fout zit. Een prachtige overloop tussen zwart en wit. En waar je als volwassene uren kan peinzen of iemand nou iets fout gedaan heeft, of dat het juist goed was wat diegene deed. Kunnen kinderen dat oordeel vellen in enkele seconden. En wonderbaarlijk genoeg zal je er uiteindelijk achter komen, dat het oordeel van de kinderen veel “Juister” is dan het oordeel van jou. Je zou je bijna afvragen, waarom je nou eigenlijk zo “volwassen” bent geworden. Maar ik zal je gerust stellen, dat ben je ook nog niet. En de vraag is, of je het ook wel ooit zal worden. Wij als mensen beschouwen volwassen zijn als een status, en deze status hebben we dan ook zelf opgebouwd. Het is als een soort laag die je opbouwt om jezelf heen. En hoe groter je de laag maakt, hoe minder je eigenlijk van jezelf laat zien. We zorgen ervoor dat we de emoties er onder verbergen, want een volwassene mag niet huilen. Dat zou afdoen aan zijn status. Ook onze woordkeuze stoppen we in het schild, want de kinderen moeten natuurlijk niet kunnen begrijpen, wat wij als volwassenen zeggen.Maar er zijn af en toe momenten die het schild doorbreken, en dat gebeurt vaak in de toppen en vooral de dalen van het leven. En dan in die momenten zijn wij “volwassenen” weer even kind.

Je kunt wel zeggen dat de mens niet goed zelfstandig kan handelen op de juiste manier. Omdat we zo beïnvloedbaar zijn, en we onze mening spontaan veranderen nadat we met iemand hebben gesproken die het beter wist. En juist daar ligt het verschil, Iets “Beter” weten is niet gelijk iets “Juister” weten. Je ziet dat een kind met juist minder informatie vaak een juister antwoord geeft, terwijl een volwassene die over meer informatie beschikt een minder juist antwoord geeft over wat goed en fout is. Eigenlijk maken we het onszelf te moeilijk, en willen wij volwassenen maar al te graag een “grijs” gebied creëren die kinderen niet snappen, en die wij wel kunnen benaderen, maar niet begrijpen.

Morgen sta ik op met een ander gevoel, die is bepaald door de uren daarvoor, de dagen daarvoor, en de jaren die ik heb meegemaakt. Misschien ben ik wel heel blij, of misschien ben ik wel heel verdrietig. Ik weet zeker dat het gevoel dat ik nu heb over enkele uren weer anders zal zijn. Misschien in mindere mate, misschien met een andere visie. Waar ik ooit rechts ging zal ik nu links gaan, omdat dat beter is voor mezelf. Misschien is het ook wel beter voor jou, misschien denk ik wel aan je terwijl ik deze stap neem. Maar jij bent een uit velen, en hoe belangrijk jij voor mij bent dat bepaal je helemaal zelf.

Gemaakt door mijn ouders, veranderd door jou.

Door de zon uit je tent gebrand.
Met een croissant aan het ontbijt.
Bij je buurvrouw in de tent beland.
En uiteindelijk toch wel spijt.

Strakke afwas schema’s gemaakt.
Maar na een dag zijn ze verzaakt.
Volop genieten bij de rivier.
Eerst een lekker frans wijntje,
Daarna rose, whisky en bier

Prachtig genieten van de natuur.
Zo stil dat je al je zorgen bijna bent vergeten.
Maar die afzondering is maar van korte duur
Want dit moet je je vrienden even laten weten

Nee dit keer geef ik geen cadeautjes weg! Dit keer is iets ontastbaars aan de beurt om aan de kaak te stellen. Wat natuurlijk behoorlijk lastig is. En dat is dit onderwerp ook! Behoorlijk lastig. Ja heb je er wel eens over na gedacht om zelfmoord te plegen? Gewoon is even lekker een bijl door je keel halen, om hem daarna nog is even chill heen en weer te wippen om te zien wat er nou gebeurt. Daarmee bedoel ik niet dat je graag wilt zien hoe je halve nek openligt en hoe het bloed alle kanten op spuit. Nee daarmee bedoel ik hoe het is om nou eens dood te zijn. Gewoon is ff lekker niet meer leven!

Ja dood zijn vinden mensen vaak niet zo leuk. Nee ik zeg het verkeerd, mensen denken vaak dat ze dood zijn niet zo leuk vinden. En dat is natuurlijk een wereld van verschil. Dat is hetzelfde als iets niet eten omdat je het nog nooit gegeten hebt of om iemand niet te willen kennen, omdat je hem niet kent. En omdat mensen dood gingen beschouwen als iets afschuwelijks, iets dat je beter niet kan doen. Is men in de loop der jaren, dingen gaan verzinnen om het te verhullen. Om de dood iets minder erg te maken.  Men bedacht een hemel, de eeuwige jachtvelden, reïncarnatie, wij verzonnen maar alles om te bedenken dat we na de dood nog gewoon door konden gaan. De gedachte dat we elkaar allemaal weer weerzien, en dat alleen de goede mensen overblijven is natuurlijk prachtig. En wat is er mooier dan geloven dat je je ouders ooit weer zult weerzien.  En omdat er toch niets is naar de dood, kunnen we het toch net zo goed maar geloven? Waarom zouden we ons zelf niet voorliegen met de gedachte dat alles goed komt? We zijn er dan toch niet meer om ons tegendeel te bewijzen en het gaat toch tenslotte om het leven?

En juist dat laatste stukje, dat het om het leven gaat, kijk dat vergaten veel gelovigen. En nog steeds zijn er mensen die zo graag naar de hemel verlangen dat ze hun aardse bestaan bijna ondragelijk voor zichzelf maken om maar daar boven bij onze heer God te komen. Misschien hebben we onze hemel te veel opgehemeld en het te mooi voor onszelf gemaakt. Dat we ons doel vergeten zijn, en ons middel als doel hebben gesteld. Natuurlijk kun je hier tegen in brengen dat god zou kunnen bestaan, en dat hij mij misschien wel vanaf zijn wolk daar boven aan het uitlachen is. Maarja dat zien we dan in de hemel nog wel he? Dan kom ik gezellig een kopje thee met je drinken terwijl ik toegeef dat ik er misschien toch wel een beetje naast zat.

Jeezus hee, heb ik al zon lange tekst geschreven. Man het lijkt al bijna de bijbel wel. En nu we het daar toch over hebben. Waarom zullen we niet gewoon een stukje lezen.

De apostelen kwamen weer terug bij Jezus en vertelden hem over alles wat ze gedaan hadden en wat ze de mensen onderwezen hadden. Hij zei tegen hen: ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en een tijdje uit te rusten.’ Want het was een voortdurend komen en gaan van mensen, zodat ze zelfs niet de kans kregen om te eten. Ze voeren met de boot naar een afgelegen plaats, om daar alleen te kunnen zijn. Maar hun vertrek werd opgemerkt en velen hoorden ervan, en uit alle steden haastten de mensen zich over land naar die plaats en kwamen er nog eerder aan dan Jezus en de apostelen. Toen hij uit de boot stapte, zag hij een grote menigte en voelde medelijden met hen, omdat ze leken op schapen zonder herder, en hij onderwees hen langdurig. Toen er al veel tijd was verstreken, kwamen zijn leerlingen naar hem toe en zeiden: ‘Dit is een afgelegen plaats en het is al laat. Stuur hen weg, dan kunnen ze naar de dorpen en gehuchten in de omtrek gaan om eten te kopen.’ Maar hij zei: ‘Geven jullie hun maar te eten!’ Ze vroegen hem: ‘Moeten wij dan voor tweehonderd denarie brood gaan kopen om hun te eten te geven?’ Toen zei hij: ‘Hoeveel broden hebben jullie bij je? Ga eens kijken.’ En nadat ze waren gaan kijken wat ze bij zich hadden, zeiden ze: ‘Vijf, en twee vissen.’ Hij zei tegen hen dat ze de mensen opdracht moesten geven om in groepen in het groene gras te gaan zitten. Ze gingen zitten in groepen van honderd en groepen van vijftig. Hij nam de vijf broden en de twee vissen, keek omhoog naar de hemel, sprak het zegengebed uit, brak de broden en gaf ze aan zijn leerlingen om ze aan de menigte uit te delen; ook de twee vissen verdeelde hij onder allen die er waren. Iedereen at en werd verzadigd. Ze haalden de overgebleven stukken brood op, waar wel twaalf manden mee konden worden gevuld, en ook wat er over was van de vissen. Vijfduizend mensen hadden van de broden gegeten.

Okee nu dwaal ik een beetje van mijn hoofdonderwerp af, maar dat maakt niet uit, daar komen we later wel weer op terug. Als je de bovenstaande tekst leest kun je er verschillende meningen over hebben. De een zal het een prachtig verhaal vinden, de ander zal zeggen dat dit toch helemaal niet kan, en nog een ander zal zeggen dat het verhaal niet leuk is omdat het over jezus gaat. Als je het in deze tijd over Jezus hebt, zal je al snel dit soort dingen te horen:  “Met Jezus is het toch hetzelfde verhaal als Sinterklaas? Hij had een baard en bestaat niet?” of “Jahoor geloof jij in die man die over water kon lopen?”.

Jezus heeft integendeel wel dergelijk bestaan. Het was een man die goed kon vertellen en die iets duidelijk probeerde te maken aan wij mensen. Ik denk dat hij al heel vroeg door had, hoe wij mensen met elkaar om moesten gaan. Dat hij probeerde duidelijk te maken, dat je elkaar niet moest afslachten, maar dat je met elkaar moest delen. Wat er ook beschreven wordt in het stukje hierboven. Men vergist zich alleen in de teksten die in de bijbel staan. De bijbel is pas jaren na de dood van Jezus ontstaan, wat betekend dat de verhalen die Jezus vertelde en de boodschap die hij met zich mee bracht mondeling voort gezegd moesten worden. En de een vertelde het verhaal aan de ander, en die maakte het verhaal net wat groter. En de vijf broden die Jezus uitdeelde bij 20 mensen. Werden al snel vijf broden die Jezus uitdeelde aan honderden mensen. En zo moet je de bijbel ook lezen. Je moet het niet zien als een biografie van Jezus die jou precies verteld wat Jezus allemaal doet. Je moet het zien als een handleiding die jouw leert hoe je met mensen om moet gaan. Niet op zoek gaan naar een letterlijke verklaring uit de bijbel, maar ga op zoek naar de figuurlijke betekenis achter de verhalen. En dan denk ik, dat wij mensen nog een hele boel kunnen leren.

“Jezus was de Darwin van het jaar 0, alleen dan over de wetenschap van het samenleven.”

Jezus ging aan het eind van het verhaal dood. Hetzelfde als wij allemaal ooit zullen doen. En nee we zullen elkaar niet treffen. We zullen jezus niet de hand kunnen schudden om hem te bedanken voor de inzichten die hij gaf. Ons lichaam zal verrotten en langzaam over de hele wereld verspreid worden. Is dat geen mooie gedachte? Gewoon overal zijn, en er toch niet zijn. De dood is niet iets waar we ons druk over moeten maken. Omdat het namelijk geen gevoel is, geen gedachte, en geen geest.

Het is een status waarin jij er niet meer bent. Waarin er voor jouw geen wereld en hemel meer bestaan. En waarin jij je niet meer druk hoeft te maken over de problemen waar de rest van de wereld nog mee te maken heeft. Dood is zodoende ook niet erg voor jezelf, alleen voor na bestaanden is het een groot verlies.

“Ja ik geloof in Christus, alleen ga IK niet naar de hemel!”

De angst, die aan haar ingewanden knaagde, die haar van binnen uit leek te verteren.

Haar haar wapperde achter haar aan. Af en toe waaide het in haar gezicht zodat het haar zicht benam en ze een paar treden naar beneden struikelde.

Steeds bleven de treden uit de mist op doemen en de trap leek eeuwig te duren.

Ze was totaal haar oriëntatie kwijt. Het enige dat haar van haar omgeving bewust maakte waren de golven op de klippen en de wind die in haar gezicht blies.

Ze durfde niet om te kijken, bang voor wat er achter haar was.

Opeens stopte de trap, hij stopte gewoon. Beneden haar, honderden meters lager, kolkte de woeste zee. De mist was opgetrokken maar donkere zwarte wolken hulden het landschap in duistere schaduwen. Ergens, kilometers verder op zee, wist de zon door de wolken te breken. Waar hij de oceaan bereikte glinsterden witte schuim koppen.

Dreigend rezen aan haar linker en rechter kant de klippen op. Huizen hoge golven beukten er met geweld tegen aan. Behalve dat ene glinsterende licht plekje op zee was alles zwaar, donker en grauw.

In paniek keek ze om zich heen. Haar adem ging alleen maar sneller nu ze stil stond. Ze kon geen kant op en achter haar was alleen de angst, die steeds dichter bij kwam en bezit van haar begon te nemen.

Ze sprong.

Al haar hoop gericht op dat ene plekje in zee. Ze sprong van de trap en de kolkende witte schuim koppen kwamen razendsnel dichter bij. Toen haar tenen het water raakte schoof er een donkere wolk voor de zon, die nu nergens meer zichtbaar was. Dit maakte het landschap dreigender en donkerder dan ooit.

Maar zij had een glimlach om haar lippen. Voor haar, was alle angst verdwenen.

Waar je vroeger altijd uren met je vriendin telefoneerde, Skype je nu gewoon even of voer je een gesprek op msn. Ook wordt sms’en vervangen door het nieuwe protocol ping, waarmee je gewoon gratis jouw contacten een berichtje kan sturen. Indien je een internet abonnement of Wi-Fi hebt natuurlijk. Menig volwassene zou waarschijnlijk niet begrijpen wat de bovenstaande termen betekenen, terwijl de jeugd er niet meer van los te komen is.

Het is wel te stellen dat wij ons allemaal hebben vast gegrepen aan de sociale netwerken die op internet te vinden zijn. Als je aan de tiener van tegenwoordig vraagt wat zij achter de computer doen, zal er in het antwoord ongetwijfeld “Hyves”,”Facebook”, of “Msnen” naar voren komen. Maar zijn wij niet te sociaal online? En beseffen wij wel wat onze online privacy is?

Natuurlijk is het mooi om een platform te hebben waarmee je met je vrienden kan communiceren, berichtjes achter laten en reacties geven op hun foto’s of video’s. En het is fantastisch om zonder helemaal naar iemand toe te fietsen, of op te bellen toch een berichtje naar iemand te sturen dat het even iets later wordt morgen. Toch is er een keerzijde aan het sociale online verhaal. De donkere kant van Hyves of Facebook is misschien wel dat het te populair is, en te verslavend om al die berichtjes van je vrienden en vrienden van vrienden te lezen. Waar men vroeger nog even op bezoek ging bij die vriend, gaat men uit luiheid er niet meer heen, maar stuurt men hem wel even een krabbel. Je zou jezelf kunnen afvragen of we de sociale kant van het “normale leven” niet deels inruilen voor de sociale kant van het “online leven”. En is het niet veel leuker om die vriend gewoon op te zoeken en nog even gezellig met hem een babbeltje maken?

Anderzijds beseffen wij vaak niet dat wat je online op Hyves, Facebook of een andere website zet openbaar is voor veel mensen.  Ook voor de mensen waarvan jij dat liever niet hebt. Als jij bijvoorbeeld in jou “Wie Wat Waar” hebt staan dat je naar een bruiloft bent, maar je dezelfde dag hebt ziek gemeld, is het niet zo fijn dat jou baas aan je Hyves kan zien dat je stiekem aan het feest vieren en bier drinken bent. Zeker het laatste zal hij niet zo op prijs stellen! Ook beseft men vaak niet dat als men een foto online zet. Dat deze bijna niet offline te krijgen is. Je kan deze dan nog wel verwijderen van Hyves of Facebook, maar houd er ook rekening mee dat deze plaatjes nog jaren in cache van google, of andere crawlers blijft staan! Oftewel; denk eerst een goed na, voordat jij die prachtige naakt foto van je moeder online zet!

Krasloten, je kent die krengen vast wel. Dit jaar heb ik er weer een gekregen, het ‘December Kalender’ kraslot. Voor de hoofdprijs moet je 11 ‘sterren’ hebben om 100.000 euro te winnen, standaard heb je er een stuk of 10 en nog 6 vakjes te gaan. In 5 van die laatste 6 vakjes zit natuurlijk geen ster, in het 6de vakje uiteraard ook niet.

Hoe groot is de kans nou eigenlijk dat je die 100.000 euro wint, er van uitgaand dat ze die überhaupt uitkeren? Die kartonnetjes kosten 5 euro per stuk en moeten ook nog geld opbrengen voor de zogenaamde ‘goede doelen’. Bij een positieve aanname van 50 cent per kartonnetje voor de hoofdprijs, heb je een kans van 0.0005% dat je die nog wint ook! Worden wij hier blij van? Nee.

Natuurlijk willen we allemaal die hoofdprijs winnen, uitgaande van bovenstaande gegevens moeten wij voor 50% kans daarop zo’n 140.000 loten kopen. Dat komt overeen met 700.000 euro, wat met mijn loon van 4,50 per uur een dikke 160.000 uur slavernij betekend. Ik hoef dus nog maar 53 jaar 17 te blijven, en dan nog bestaat er een kans van 50% dat ik geen 100.000 euro win. Moraal van het verhaal; verliezen doen we allemaal!

Er moet er een aanleiding zijn voor een goed idee, tenslotte komen ideeën niet zomaar uit de lucht vallen. Meestal is dat simpelweg een probleem. Problemen zorgen voor ideeën, ze dwingen je om creatief te zijn, want anders blijf je met een onopgelost probleem zitten. Nu zijn er heel veel verschillende problemen met nog meer oplossingen ervoor, in mijn geval was dat ik geen idee had waarover ik wat zou gaan typen en dit is het idee.

Het komt er simpelweg op neer dat er dus een probleem was (waar zal ik over typen?), een eye-opener (waarom niet over dit probleem?) en de uitvoering (de oplossing). Een goed idee start dus niet met een bak koffie, maar met een probleem!

Hier kan je de afspeellijst vinden voor ‘Zonde van de Zendtijd’. Have fun